Het verslag van de sponsorfietstocht Padua-Padua 2007

Padua - Padua ( 2007 )

Hier volgt het verslag van mijn monster fietstocht die ik ondernomen heb in mei 2007. Deze sponsorfietstocht, t.b.v. de GGZ Oost-Brabant, was 1500 km lang die in 11 dagen volbracht moest worden.

Er werd gestart in het Italiaanse Padova, 50 km ten westen van Venetië, en de eindstreep was getrokken in Huize Padua, gemeente Boekel. Ons gezelschap bestond uit 32 fietsers, 6 vrouwen en 26 mannen, 6 motorrijders voor de begeleiding en de veiligheid, 2 volgwagens met een mecanicien, masseur en een dame die tijdens de tocht voor de inwendige mens zorgde.

Op zaterdag 12 mei vlogen we, met Transavia, naar Treviso waar we opgehaald werden door een luxe bus van de Italiaanse ABN-AMRO. Omdat we zondag een vrije dag hadden ging ik met ‘n deel van de fietsgroep een bezoek brengen aan het mooie Venetië.

Voor diegene die er nog nooit geweest is zeker een aanrader.

1e etappe Padova – Montichiari (Gardameer) 146 km.

Op de zeer drukke Italiaanse wegen komen onze motorrijders goed van pas. Iedereen is nog fris en het parcours is nagenoeg vlak.

Om 16.00 uur komen we aan bij onze eerste overnachting.

2e etappe Montichiari – Como 139 km.

Deze etappe is al wat lastiger en ook worden we overvallen door een windhoos en een regenbui.

Na het nodige klimwerk overnachten we in een jeugdherberg aan het Comomeer.

3e etappe Como – St. Moritz 132 km.

Vandaag de etappe van de waarheid.

Al vanaf de start gaat het op en af en ook de vele tunnels met luid toeterende vrachtwagens zijn geen alledaagse kost.

Na 100 km wordt er geluncht aan de voet van onze eerste zware col, de Malojapas.

Deze klim is 32 km met een gemiddelde stijging van 4,6% met aan het einde nog eens 4 km van ca. 10% met pieken van 14%.

We vertrekken als groep maar iedereen mag in zijn eigen tempo omhoog.

Ik kom als 10e boven maar een aantal sterke jongens helpen enkele dames om boven te komen.

4e etappe St. Mortiz – Chur 81 km.

We vertrokken met regen op 1400 meter hoogte en dat voorspelde al niet veel goeds voor deze koninginnenrit over de Albulapas (2315 m) en Lenzerheidepas (1549 m).

Na 15 km beginnen we aan de eerste klim.

De eerste 6 km, 9% gemiddeld, zijn zeer zwaar ook door al onze extra kleding.

Na ca. 5 km. komen de motorrijders, die vooruit gereden zijn terug met de mededeling dat het op de pas sneeuwt en dat we om moeten keren. Het is onverantwoord om door te rijden.

Na een voorzichtige afdaling gaan we met de trein (Rhätische Bahn) naar Chur.

5e etappe Chur – Bregenz 131 km.

Het barre weer heeft plaats gemaakt voor een vriendelijk zonnetje.
De organisatie heft een verrassing in petto als "troost” voor de afgelopen pechdag.
In plaats van een herstel etappe van 85 km. Mogen we een rit over 131 km. afleggen met op het einde een serie beklimmingen waar we al onze frustraties op af kunnen reageren.
We rijden van Zwitserland naar Liechtenstein van waar we Oostenrijk binnen rijden.
Daar wacht ons een finale die ons nog lang zal heugen.
De ene klim is nauwelijks achter de rug of de volgende begint alweer.
Bij het naderen van de finishplaats Bregenz stuurt een van onze motoragenten ons grijnzend een weggetje in waar een helling blijkt te liggen van 19%!!.
Hijgend en puffend kom ik boven en als beloning daal ik met 80 km/uur naar de Bodensee.

6e etappe Bregenz – Tübingen 170 km.
Door de vele wegomleidingen moeten we extra kilometers fietsen.
Deze loodzware etappe door het Zwarte Woud vergt veel van het peloton.
De inspanningen van gisteren zijn bij vele, waaronder ik, nog niet verteerd.
Door het warme weer is het nog extra zwaar en veel drinken is dan ook de boodschap.
Ook het feit dat we veelal door binnenwegen moesten en daardoor steilere beklimmingen hadden maakten deze rit tot de zwaarste van de gehele tocht.
Onderweg nog telefonisch contact gehad met de lokale omroep van Beek en Donk om live in de uitzending mijn belevenissen te vertellen.

7e etappe Tübingen – Heidelberg 179 km.
Na een goede nachtrust, met bedenkingen over het feit of je voldoende hersteld bent.
Op pad voor weer een rit door geaccidenteerd terrein en met weer enkele omleidingen, die voor de nodige extra kilometers zorgden, rij ik toch een nagenoeg zorgeloze rit wat mij versteld doet staan hoe snel je toch kan herstellen.
We bereiken na zessen deze mooie universiteitsstad waarbij we eerst dwars door het centrum moeten om onze slaapplaats te bereiken.
Nu ik deze zware etappes tot en goed einde heb gebracht groeit het vertrouwen dat ik de eindstreep wel zal halen.

8e etappe Heidelberg – Sankt Goar 146 km.
Elke morgen bij het vertrek schalt er uit de luidsprekers van onze volgwagen het nummer On The Road Again van Canned Heat.
Dit wordt de Padua hit die we niet meer zullen vergeten.
We volgen de Rijn naar het noorden en de beklimmingen worden niet alleen minder maar ook minder zwaar.
De laatste 30 km dalen we langzaam naar het mooie stadje Sankt Gaor waar de Lorlelei ons opwacht.

9e etappe Sankt Goar – Euskirchen 128 km.
De heuvels verdwijnen langzaam maar zeker maar in het peloton zitten er steeds meer mensen er letterlijk doorheen.
Het zitvlak is aan zoveel uren in het zadel zitten duidelijk niet gewend.
Met noodmaatregelen van onze fysio kan men toch door.
Op 5 km voor het einde van deze dag worden we nog overvallen door een zware onweersbui.
Dit ongemak wordt echter ruimschoots goedgemaakt door een geweldige maaltijd waarbij alle gaatjes worden gevuld.

Op de hotelkamer heb ik nogmaals contact met de lokale radio.

10e etappe Euskirchen – Maaseik 111 km.
Voor deze nagenoeg vlakke rit haal ik mijn schouders niet meer op.
De conditie is nu zodanig dat ik dit zonder al te veel inspanning uitrijd.
Aan de oevers van de Maas besef ik dat we morgen alweer thuis zijn.
’s Avonds wandelen we naar het centrum om de Champions League finale te kijken.
Ik haak echter na een helft af en lig om 22.00 uur in bed.

11e etappe Maaseik – Boekel 89 km.
Uitslapen!! Na elke dag om 06.30 uur uit bed te zijn gemoeten mogen we nu uitslapen.
Vertrek om 10.00 uur dit i.v.m. de geregisseerde aankomsttijd.
Het wordt een ware triomftocht.
Ik denk dat renners van de Tour de France zich ook wel zo zullen voelen als ze in Parijs aankomen.
De politie wacht ons al op in Elsendorp en in Boekel luiden de kerkklokken en loeien de sirenes van de brandweer.
We worden een podium op gedirigeerd waar we bloemen krijgen van Leontien van Moorsel.
Hier eindigt ons avontuur.
De vervelende dingen zullen worden vergeten en de mooie dingen zullen herinnerd blijven.
Tot slot onze welgemeende dank aan de hoofdsponsors EUROBAD uit Gemert en de Gemeente Boekel.
Ook wil ik VDL Nederland bedanken voor de sporttassen en VDL Bova voor de shirtjes.

Henk Hoeks
Beek en Donk